York
W 71 r. rzymski IX Legion założył w miejscu dzisiejszego York obóz wojskowy. Powiększający się fort przyciągał ludność cywilną aż wyrósł na największe miasto północnych rubieży cesarstwa – Eboracum. Bywał tutaj Hadrian, budujący graniczny mur i prowadzący kampanie wojenne, bywali w nim również cesarze. Zmarł tutaj Septymiusz Sewer i Konstancjusz Chloros, ojciec Konstantyna Wielkiego, który w 306 r. został proklamowany cesarzem. Po odejściu rzymskich legionów Anglosasi uczynili Eoforwic (sas.: osada dzikiej świni), stolicą ich królestwa Northumbri.
York stanowił największe centrum chrześcijaństwa ówczesnej Anglii, w 627 r. król Edwin został tutaj ochrzczony przez paulinów w miejscu gdzie stoi dziś katedra. Miasto rozwinęło się również jako ośrodek edukacyjny, przyciągający studentów z całej Europy. W 866 r. zostało zdobyte przez Wikingów i przemianowane na Jorvik, jedną z ich głównych baz handlowych. Wikingowie rządzili do 954 r. wprowadzali własne porządki, tworzyli dzieła sztuki i architektury, na zawsze znacząc swym wpływem kulturę tych ziem. W mieście powstały dwie warownie i mury obronne, z których dziś roztacza się szeroki widok.
Średniowieczny York, którego bogactwo opierało się na wełnie, było miastem liczącym 10 tys. mieszkańców, posiadało czterdzieści kościołów i było najbogatszym miastem w kraju po Londynie. W XIII w . York słynął jako ośrodek życia towarzyskiego właścicieli ziemskich. Wraz z upadkiem handlu wełną po Wojnie Dwóch Róż i rozwiązaniu klasztorów, miasto również podupadło. Rewolucja przemysłowa w zasadzie go ominęła, a nowy okres świetności rozpoczął się wraz z powstaniem kolei.
