Jedyne w Wielkiej Brytanii gorące źródła pojawiły się tutaj 100 000 lat temu. Według legendy w 500 r. p.n.e. książę Bladud (ojciec króla Lira) został wyleczony z trądu po wytarzaniu się w tutejszym błocie. Rzymianie w I w. n.e. uczynili z Bath pierwsze uzdrowisko w Wielkiej Brytanii, z łaźniami, świątynią i prawdopodobnie halą sportową i teatrem. Później Sasi zajęli Bath i zbudowali miasto wewnątrz rzymskich murów oraz opactwo obok miejsca, gdzie stała rzymska świątynia.

W XI w. John de Villula z Tours, biskup Wells i lekarz kupił Bath za 500 funtów. Rozpoczął budowlę ogromnej benedyktyńskiej katedry, zbudował pałac, nowe łaźnie, szkołę. Jego katedry nigdy nie ukończono, obecne opactwo stoi na miejscu nawy.

Bath stało się zamożnym miastem dzięki handlowi wełną, lecz w okresie rozwiązywania klasztorów mnisi zostali zmuszeni do sprzedaży części opactwa. W 1574 r. królowa Elżbieta I założyła fundusz na rzecz odnowy opactwa i rozwoju miasta i na początku XVIII w. Bath stało się modnym, aczkolwiek nudnym bo niezorganizowanym miastem.

W 1704 r. Beau Nash (1673-1762) przybył do Bath i jako Mistrz Ceremonii otworzył pierwszą pompownię do pobierania wody. Widząc eleganckie towarzystwo, zaczął organizować koncerty, bale i pierwsze kasyna. Bath stało się najmodniejszym miastem w Anglii. W tym samym czasie Ralph Allen i John Wood przekształcili jego architekturę i plan urbanistyczny. Allen, poczmistrz z Kornwalii, zdobył majątek tworząc sprawny system pocztowy w Bath. Zakupił następnie kamieniołomy leżące nieopodal, aby wybudować nowe miasto. John Wood z Yorkshire osiadł w Bath w 1728 r. On i jego syn byli klasycystami zainspirowanymi rzymską przeszłością. Budowali w stylu pallodyńskim, używali lokalnego kamienia o miodowym kolorze, obecnie znanego jako Bath Stone.

Rzymskie Łaźnie są zasilane przez źródlaną wodę, która płynie w ilości około 250 000 galonów/ 1 136 500 litrów wody dziennie o temperaturze 116stF / 46,5stC.

Archeologiczne badania wykazały obecność mezolitycznych krzemieni w wodach, co świadczy, że miejsce było siedzibą ludzi na długo przed przybyciem tutaj celtyckiego plemienia, które uważało źródła za święte miejsce. Rzymski kompleks obejmował Wielką Łaźnię, duży basen z ciepłą wodą (teraz jest basenem otwartym) i dwie łaźnie o zmniejszającej się temperaturze wody. Zbudowano frigidarium po stronie zachodniej, z otwarciem na północ, z widokiem na święte źródło i dwa podgrzewane baseny (tepidarium i caldarium). Wschodni kraniec został rozbudowany, łaźnie przybrały wyszukany wygląd, afrigidarium zostało przekształcone w basen z zimną wodą.
Po wycofaniu się Rzymian dreny zatkały się na skutek braku opieki i teren został pokryty błotem. We wczesnym średniowieczu Normanowie wybudowali Łaźnie Królewską wokół basenu, którego ściany Rzymianie wyłożyli ołowiem. W latach 80. XVII w. strój do kąpieli składał się z żółtej bielizny i czepków dla kobiet, majtek po kolana dla mężczyzn i urodziwych ubranek dla dzieci. W 1727r. robotnicy pracujący przy budowie kanału wzdłuż Stall Street znaleźli pozłacaną głowę Minerwy, bogini wiosny. Wykopaliska odsłoniły łaźnię i wiele cennych przedmiotów, które teraz można oglądać w muzeum.

Wstęp:
Listopad – luty 9.30 – 1730
Marzec – czerwiec, wrzesień – październik 9.00 – 17.00
Lipiec – sierpień 9.00 – 21.00
Ostatnie wejście godzinę przed zamknięciem; nieczynne: 25 i 26 grudzień

Cena: ₤ 9.50

Opactwo w Bath (Bath Abbey). Obecne sanktuarium zbudowane na miejscu opactwa ufundowanego na początku panowania któla Orfy (757 – 96), w 1499 r. przebudowane przez biskupa Olivera Kinga. Z filarów normańskiego kościoła wyrosło potem opactwo w stylu angielskiego gotyku. W okresie rozwiązywania klasztorów niedokończony budynek popadł w ruinę, a odbudowę rozpoczęto pod koniec XVI w. dalsze, większe zmiany zostały dokonane przez Sir Gilberta Scotta w latach 1864 – 76. Na zewnątrz pięciodziałowe okna rozmieszczone są między przyporami łękowymi, wieżyczkami i zębato zwieńczoną balustradą. Zachodnia strona ma okno w stylu angielskiego gotyku, XVII-wieczne drzwi i wysokie drabiny, wykute z kamienia, po których wchodzą i schodzą aniołowie. Wewnątrz nawa, prezbiterium i wąskie transepty kończą się sklepieniem wachlarzowym, zbudowanym przez Roberta i Williama Verte.

Wstęp:
Pn – Sb 9.00 – 18.00
Nd 13.00 – 14.30 i 16.30 – 17.30
Nieczynne: wielki piątek, 24 – 25 grudnia

Cena: ₤ 2.50

Royal Crescent – wielki łuk obejmujący trzydzieści domów szeregowych, w których linia pozioma jest zrównoważona poprzez 114 gigantycznych kolumn jońskich wznoszących się z pierwszego piętra do ostro zakończonej balustrady, był wielkim dziełem Johna Wooda II z lat 1767-74.

The Circus (the King’s Circus) choć był pierwszym z pomysłów Johna Wooda Starszego, został wybudowany dopiero w 1754 r. jest to ciasny okręg jednakowych domków, przebity przez trzy jednakowe drogi dojazdowe. Domy wybudowane z białego kamienia z Bath, udekorowane paroma kolumnami, wznoszą się na trzy pietra do fryzu i balustrady udekorowanej żołędziami.

Jedną z najsławniejszych mieszkanek Bath była Jane Austen. Akcja dwóch jej książek rozgrywa się w owym mieście, („Northanger Abbey” i „Persuasion”) a pojawia się ono w każdej książce Austen.