Pages Navigation Menu

Polacy w UK, Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii

Canterbury

Jeden z najważniejszych symboli Anglii. Tutejsza katedra pełni rolę duchowego ośrodka kraju. Spośród cennych zabytków trzy wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Poza budowlami sakralnymi na uwagę zasługują zamek oraz średniowieczne ulice z pochylonymi ze starości kilkusetletnimi domami. Klimat starówki współtworzą świetnie zachowane mury obronne. Wartość historyczna i symboliczna miasta jest tak duża, że Niemcy podczas II wojny światowej starali się zniszczyć jego najważniejsze zabytki, by w ten sposób złamać ducha walczącej Anglii.

Historia Canterbury zaczyna się w czasach celtyckich a mianowicie od osady Durovernon (dosł. „fort na bagnach”), przypuszczalnie najważniejsza wówczas w Kencie. W 43 r.n.e. cesarz Klaudiusz zdobył osadę i zamienił na garnizonowe miasto Durovernum Cantiacorum. Po wycofaniu się Rzymian w V w. miasto zasiedlili Jutowie, germańscy najeźdźcy i przemianowali je na Cantwarabyring – „twierdza ludzi z Kentu”.

W 597 r. powitano tutaj św. Augustyna (zwanego później św. Augustynem z Canterbury) wysłanego prze papieża, aby nawracać pogańskich mieszkańców na chrześcijaństwo. Wpływ tej misji był decydujący, gdyż miasto stało się centrum angielskiego kościoła, a Augustyn został konsekrowany na pierwszego arcybiskupa. Misjonarz założył dwa klasztory benedyktyńskie. Od jednego z nich – Christ Church, wywodzi się dzisiejsza katedra, która podobno stoi na fundamentach rzymskiej świątyni.

Miasto słynie również z głośnego morderstwa arcybiskupa Tomasza Becketa w 1170 r., które zostało zaplanowane przez króla Henryka II. Zmarły śmiercią męczeńską duchowny szybko został ogłoszony świętym i do Canterbury coraz tłumniej zaczęli przybywać pątnicy.

Klasztor w katedrze był największy w kraju i w XIII w. osiedlili się tutaj dominikanie. Kwitnące życie klasztorne skończyło się za panowania Henryka VIII, który zerwawszy więzy z Rzymem kazał m. in. zniszczyć sanktuarium i grób Tomasza Becketa.
Kontrreformacja sprowadziła do Anglii, na zaproszenie królowej Elżbiety I, francuskich uchodźców – hugenotów. Dzięki nim miasto kwitło pomimo nieprzychylności purytanów w czasie wojny domowej.

W 1830 r. wybudowano tutaj drugą w Anglii i na święcie 16-kilometrową linie kolejową, łączącą Canterbury z portem Whitstable (tzw. Linia Kraba i Ślimaka).

W 1942 r. miasto stało się celem zaciekłych bombardowań hitlerowskich, ale katedra, na której skupiały się ataki, ocalała od zagłady dzięki heroicznej postawie upamiętnionych dziś w niej strażaków.

Canterbury

Canterbury